__________________________________________________________________________________________________ 1 کی میرسم به لذت در خواب دیدنت سخت است سخت از لب مردم شنیدنت هرکس که این ستاره ی دنباله دار را یک قرن پیش دیده زمان دمیدنت از مثل سیل آمدنت حرف می زند از قطره قطره بر دل خارا چکیدنت پروانه ها به سوختنت فکر می کنند تک شاخ ها به در دل طوفان دویدنت من …من ولی به سادگی ات مهربانی ات گه گاه هم به عادت ناخن جویدنت آخر، انار کوچک هم بازی نسیم ! دیگر رسیده است زمان رسیدنت پایین بیا که کاسه ی دریوزگی شده است زنبیل من به خاطر از شاخه چیدنت یا زودتر به این زن تنها سری بزن یا دست کم اجازه بده من به دیدنت ... 2 وقتی تو

________________________________________________________________________________________________ 1 موج موج خزر از سوگ سیه پوشانند بیشه دلگیر و گیاهان همه خاموشانند بنگر آن جامه کبودان افق،صبح دمان روح باغ اند کزین گونه سیه پوشانند چه بهاری است خدا را که در این دشت ملال لاله ها آینه ی خون سیاووشانند آن فرو ریخته گل های پریشان در باد کز می جام شهادت همه مدهوشانند نامشان زمزمه ی نیمه شب مستان باد تا نگویند که از یاد فراموشانند گرچه زین زهر سمومی که گذشت از سر باغ سرخ گل های بهاری همه بی هوشانند باز در مقدم خونین تو ای روح بهار بیشه در بیشه درختان همه آغوشانند 2 گر شادی وصال تو یک دم نمی رسد شادم که

________________________________________________________________________________ 1 بعید نیست سرم را غزل به باد دهد و آبروی مرا در مـحل به باد دهد بعید نیست و بگذار هرچه میخواهد قبیلهام به دروغ و دَغَل به باد دهد زبان سرخ و سرِ سبز و چند نقطه...، مرا دوصد کنایه و ضربالمثل به باد دهد قفس چه دورهی سختیست، میروم هرچند مرا جسـارت این راهِحل به باد دهد ... چهقدر نقشه کشیدم برای زندگیم بعید نیست که آن را اجل به باد دهد 2 من، میز قهوهخانه و چایی که مدتیست ...هـی فکر میکنم به شـمایی که مدتیست یک لنگه کفش مانده به جا از من و تویی ...در جستجوی « سیندرلایی » که مدتیست با هر صـدای قلب، تو

____________________________________________________________________________________________________ 1 ژرفای چشمانت تماشا دارد امّا! یک پنجره مشرف به دریا دارد امّا! لب می گزی تا من نگویم آن عسل رنگ انگورِ خرما طعمِ صحرا دارد امّا! من این ندانستم چرا آن گرمسیری تنهاییِ گیلانی ام رادارد امّا! یادآور شهریست از گُلگشت پاییز نسرین نگاهی سوسن آوا دارد امّا آه ازتبسّمهای خونرنگِ زمانه زخم مرا تنها شکوفا دارد امّا! از کوچه ی آیینه می آیی عروسک دنیا چه بازی های زیبا دارد امّا! «سعدی»، گلستانی اگر از واژه اش بود «شیون»، گُلی همزاد مینا دارد امّا 2 من ازتوپُرشده ام درجهان خالی عشق چنانکه برکه ی آیینه، اززل

__________________________________________________________________________________________________ 1 شب می رسد ز راه.ز راه همیشگی شب با همان ردای سیاه همیشگی تردید در برابر بد! خوب! نیستی! چشمت چراغ سبز و سیاه همیشگی عاشق شدن گناه بزرگیست _گفته اند_ ماییم و ثقل بار گناه همیشگی! می بینمت که صید دل خسته می کنی با سحر چشم _مهر گیاه همیشگی_ ای کاش می شد آنکه به ره با ز بینمت با شرم و نهز ونیم نگاه همیشگی! نازت نمی کشم که لگد مال هر کسی ماهی ولی دریغ نه ماه همیشگی... (بری بونس هلالی من می خورد تو را_ شب _ماهی بزرگ و سیاه هم